ORFEU SPAM APOSTILAS
Pero Mafaldo - Cantigas
Vej’eu as gentes andar revolvendo
e mudando aginh’os corações
do que põen antre si as nações;
e já m’eu aquesto vou aprendendo
e ora cedo mais aprenderei:
a quen poser preito, mentir-lho-ei,
e assi irei melhor guarecendo.
Ca vej’eu ir melhor ao mentireiro
qu’ao que diz verdade ao seu amigo;
e por aquesto o jur’e o digo,
que já mais nunca seja verdadeiro,
mais mentirei e firmarei log’al:
a quen quero i ben, querrei-lhe mal,
e assi guardarei como cavaleiro.
Pois que meu prez nen mha onrra non crece,
porque me quigi teer á verdade,
vede-lo que farei, par caridade,
pois que vej’o que m’assi acaede,
mentirei ao amigo e ao senhor,
e poiará meu prez e meu valor
com mentira, pois com verdade dece.
IV
Ay amiga, sempr’avedes sabor
De me rogardes por meu amigo
Que lhi faça bem, e bem vos digo
Que me pesa; mays já por voss’amor
Farey-lh’eu ben; mays de pran non farey
Quant’el quiser, pero ben lhi farey.
Vós me rogastes muy de coraçon
Que lhe fezesse ben algûa vez
Ca me seria mesura [e] bom prez;
E eu, por vos[s]o rog(o) e por al non;
Farey-lh’eu ben; mays de pran non farey
Quant’el quiser, pero ben lhi farey.
Rogastes-mi, amiga, per bõa fé,
Que lhi fícese todavía ben
Por vós; e, poys vós queredes, conven
Que o faça; mays, poys que assi é,
Farey-lh’eu ben; mays de pran non farey
Quant’el quiser, pero ben lhi farey.
VI
O meu amig’, amiga, que me gran bem fazia,
Fez-me preyt’e ménage que ante me veria
Que se fosse; e vay-s’ora de carreyra sa via!
E sempre mi-assi ment(e) e non á de mi vergonha!
Non me viu mays d’um dia e vay-s’a catalonha!
Nunca vistes, amiga, quen tal amigo visse,
Ca me jurou que nunca se já de mi partisse!
E mays foron de cento mentiras que m’el disse!
E sempre mi-assi ment(e) e non á de mi vergonha!
Non me viu mays d’um dia e vay-s’a cataloha!
Non sabedes, amiga, como m’ouve jurado
Que nunca se partisse de mim sem meu mandado.
E mentiu-me cen vezes, e mays, o perjurado!
E sempre mi-assi ment(e) e non á de mi vergonha!
Non me viu mays d’um dia e vay-s’a catalonha!
VIII
Pero d’Ambroa, averedes pesar
Do que nós ora queremos fazer:
Os trobadores queremos poer
Que se non faça tanto mal cantar,
Nem ar chamemos, per nenhum amor
Que lh’ajamos, per nenhum amor
Que lh’ajamos, nhulh’ome trobador
Se non aquel que souber [bem] trobar.
E pesará-vos muyt’, eu bem-no sey,
Do que vos eu direy per boa fé:
Pelo vilano, que vilão é,
Pon or’assi em seu degred’el Rey
Que se non chame fidalgo per ren;
Se nons, os dentes lhi quiten pore;
E diz: ‘assi o escarmentarey!’
Ar pesará-vo-l’o que vos disser
-este pesar é pesar com razon-
ca manda el-Rey que, se demandar don
o vilano ou, se se chamar segrel
e jograria non souber fazer,
que lhi non dé ome [de] seu aver,
mays que lhi filhen todo quant’ouver.
(Apostila 9 de Idade Média - Literatura Portuguesa)